„— Mechanik, naprzód, 15 stopni w lewó. Czołgi wyjeżdżają z zarośli ławą, w odstępach
około 20 metrów i przygotowują się do strzelania. Przeciwnika jeszcze nie widać, ale będą, jak już wiadomo, działa pancerne i czołgi, oczekiwane z lewej strony. Istotnie, po kilku chwilach, spowite w obłokach kurzu, majaczą w odległości prawie kilometra kadłuby nieprzyjacielskich maszyn.
— Przygotować ogień, przeciwpancernymi! — słychać z batalionu.
— Słuchaj komendy! Przeciwpancernymi — 15, w lewo 100, 800, z miejsca!
Ten ostatni rozkaz odnosił się już także i do kierowcy, a tymczasem Misza Stecenko spojrzał uważnie przez celownik i natychmiast prawie zameldował „Widzę". Przylgnąwszy do przyrządu celowniczego, szybkimi ruchami naprowadził działo na wskazany cel, obracając je wraz z wieżą. Tutin zatrzymał wóz, a Fiodorów bacznie obserwował Niemców przez swój celownik.
— Uwaga, ognia!
Z kilkunastu luf prawie że jednocześnie wyleciało kilkanaście pocisków na zaskoczony zagon hitlerow
skiej Panzerwaffe. Nieprzyjacielskie czołgi zwróciły się natychmiast frontem do przeciwnika, chroniąc swe burty.
— Fiodorów, bij!
Bluznęły ogniem kaemy, bijąc w tyraliery piechoty, i szyk nieprzyjacielskich maszyn zakotłował się pod ostrzałem z kilku stron. Już wznosiły się tu i ówdzie pionowe slupy dymów.“(14)