„Toteż zaczęto stosować tzw. „wodę amoniakalną", czyli roztwór amoniaku w wodzie zawierający 20% N, lub nawet ciekły amoniak rozlewany w polu za pomocą bardziej skomplikowanych przyrządów. Zwolennikiem tej formy nawożenia był profesor M. Górski. Jest to bowiem najtańszy nawóz azotowy, a problemy techniczne, związane z przechowywaniem i rozlewaniem w polu wody amoniakalnej czy skroplonego amoniaku, zawierającego aż 82% N, nie są trudne do rozwiązania.
W roku 1970 przemysł nawozów azotowych na świecie dostarczył 32 min ton związanego azotu.
Nawozy potasowe
W pierwszej połowie XIX w. potasem się mało interesowano. Liebig traktował go na równi z sodem. Boussingault omawiając wyniki swoich doświadczeń wazonowych w 1856 r. pisał ...,,le salpetre associe au phosphate de chaux et a des sels alcalins agit comme un engrais complet" (saletra w połączeniu z fosforanem wapnia i solami alkahcznymi działa jako kompletny nawóz). Uwzględniał on potas i sód w nawożeniu minerahiym, ale podobnie jak Liebig traktował je łącznie, bez specjalnego wyróżnienia potasu.
Przemysł nawozów sztucznych zatrudnia wiele tysięcy pracowników, przerabia setki milionów ton surowca i produkuje setki milionów ton nawozów mineralnych. Ten ogromny przemysł pracuje dla potrzeb rolnictwa, dla podniesienia żyzności pól i uzyskania większych plonów.“(13)